Psycholog • psychotraumatolog • psychoterapeuta w trakcie szkolenia
Joanna Cłapa
dzieci • młodzież • rodzice
- ADHD
- spektrum autyzmu
- diagnoza ADHD i ASD
- lęk
- obniżony nastrój
- stres
- trudności szkolne
- samoocena
- trauma
Joanna Cłapa jest psychologiem i psychotraumatologiem z wieloletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi, młodzieżą i ich rodzicami. Wspiera osoby mierzące się m.in. z ADHD, spektrum autyzmu, trudnościami emocjonalnymi, lękiem, obniżonym nastrojem, stresem, trudnościami szkolnymi i problemami z samooceną. Prowadzi również konsultacje rodzicielskie oraz zajmuje się diagnozą psychologiczną, w tym diagnozą ADHD i ASD.
W swojej pracy szczególną uwagę poświęca temu, aby dobrze zrozumieć historię i kontekst trudności, a nie tylko ich objawy. Ważne są dla niej zarówno perspektywa dziecka, jak i jego rodziców, a także mocne strony, potrzeby i sposób funkcjonowania całej rodziny. Łączy uważne, empatyczne podejście z analitycznym myśleniem i opieraniem pracy na aktualnej wiedzy naukowej. Metody dobiera indywidualnie, uwzględniając wiek, możliwości i potrzeby konkretnej osoby.
Doświadczenie zawodowe zdobywała m.in. w szkołach, placówkach ochrony zdrowia oraz w ramach własnej praktyki psychologicznej. Od lat rozwija swoje kompetencje w obszarze pracy z dziećmi i młodzieżą, ADHD, spektrum autyzmu, trudnościami zachowania oraz traumą. Jest absolwentką psychologii na Uniwersytecie Gdańskim, psychotraumatologii oraz edukacji włączającej. Obecnie kształci się w ramach Kursu Psychoterapii z Psychodramą. Swoje kompetencje rozwijała również podczas licznych szkoleń dotyczących m.in. terapii poznawczo-behawioralnej, terapii krótkoterminowej skoncentrowanej na rozwiązaniu, terapii behawioralnej osób w spektrum autyzmu, pracy z lękiem, Treningu Kontroli Agresji, pracy z rodzicami oraz terapii traumy relacyjnej. Ukończyła także szkolenia z zakresu terapii schematów i pracy z samouszkodzeniami u dzieci i młodzieży.
W kontakcie z pacjentem stawia na bezpieczeństwo, autentyczność i uważne słuchanie. Zależy jej, aby zarówno dziecko, jak i rodzic czuli się zauważeni i zrozumiani, a proponowane wsparcie wynikało z rzeczywistych potrzeb, a nie z gotowych schematów.